Πείτε μου πως είναι φάρσα, πως δεν είναι αλήθεια…

Καλησπέρα Ηρακλάρες μου…

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως δεν είμαι καλά. Εδώ και ένα 24ωρο, έχω χάσει τη γη κάτω από τα πόδια μου, δέκα χρόνια από την ζωή μου και 100 κιλά που απόκτησα με εντατική προσπάθεια και ανεξάντλητες διατάσεις πιτόγυρου. Κρύος ιδρώτας με έλουσε. Απόγνωση, κλειστοφοβία, δαλτονισμός, μαλάρια, σκοτοδίνη, ζαλάδα, επιπεφυκίτιδα, κολικός, ιλαρά, ανεμοβλογιά, όλα μαζί σε ένα μείγμα θρήνου, κλάματος και οδυρμού για να πειστώ ότι είναι αλήθεια. Διάβαζα με μανία την είδηση, ξανά και ξανά, σε μια προσπάθεια να πιστέψω, να εξαναγκάσω τον εαυτό μου να αποδεχθεί τη μοίρα, να τον πείσω ότι τούτος ο κόσμος δεν είναι άδικος, δεν τρώει τα καλύτερα παιδιά του…

Μάταια! Παρά τις αρντανόσουπες, τα βάλιουμ, τα λεξοτανίλ, τα υπνοστεντόν, τα βιζολβόν, τα φορσενόλ, τα μαλόξ και τα γκάβισκον που κατέβασα, με σκοπό να βελτιώσω την ήδη καταπονημένη μου ψυχολογία, η κατάσταση όχι μόνο δεν άλλαξε, αλλά έγινε ακόμη χειρότερη καθώς ακόμη και αν κατάφερνα τελικά να ξεπεράσω το σοκ, με τόσα φάρμακα θα έπεφτα σε κόμμα. Είναι λοιπόν βαρύ το τίμημα του αποχωρισμού. Είναι βαριά η κατάθλιψη και ακόμη πιο βαρύ το ερώτημα. Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς τον Γιώργο;

Ποιος είναι αυτός που θα αναλάβει το δύσκολο έργο να καταστρέφει αργά και βασανιστικά, όλα όσα με κόπο χτίζουν οι άλλοι τόσο γρήγορα. Ποιος θα είναι αυτός ο μάγκας, που θα βάλει τα στήθια του μπροστά, ώστε να γίνει ο γκαφέρ, στη θέση του Βασιλιά της γκάφας, του μετρ της αναβλητικότητας, του πρίγκιπα του ακατονόητου; Πείτε μου ποιος; Ο Θόδωρος Παπαδόπουλος που ανέλαβε αμέσως την δύσκολη καρέκλα; Μα αυτός είναι οργανωτικός, έχει μπλα-μπλα, είναι νέος, έχει διάθεση. Θα μου πείτε είναι άπειρος. Ε, και; Μήπως περιμένουμε από τη μια στιγμή στην άλλη να βρούμε τόσο γρήγορα έναν…Γιώργο.

Δύσκολα σύντροφε αναγνώστη θα βρεθεί άλλος σαν κι αυτόν. Τόσο πιστό στο ραντεβού του με το…λάθος, τόσο οξυδερκή με την γκάφα, μα κυρίως τόσο κομψό και όμορφο. Άσε που από τα λίγα που έμαθα μέσα από το ρεπορτάζ, τώρα θα είναι ακόμη πιο δύσκολα γι’ αυτόν. Έχει και τα δικαστικά του, έφυγε από την ΠΑΕ, είναι και στριμωγμένος στα σκοινιά το μόνο που απομένει, είναι να δει τι θα κάνει με την φάτσα του σε περίπτωση που η μαϊμού ζητήσει πίσω τον κώλο της. Εκεί θα γονατίσει πιστεύω.

Εγώ πάντως έκλαψα φίλε αναγνώστη. Έκλαψα με λυγμούς μόλις το έμαθα. Τον είχα συνηθίσει τον Γιώργο. Ήξερα ρε παιδί μου, ότι πίσω από κάθε μεγάλη μαλακία, κρύβεται το ίδιο πρόσωπο. Ούτε ψαχτική, ούτε παπαριές. Λάθος υπογραφή; Ο Γιώργος. Δεν βγήκαν δελτία στους Νέους; Ο Γιώργος. Δεν πήραμε αδειοδότηση; Ο Γιώργος. Ξεχάστηκε το κύπελλο στο σφραγισμένο περίπτερο της ΔΕΘ; Ο Γιώργος. Πήραμε παίκτη που δεν έπαιξε ποτέ; Ο Γιώργος. Δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής ο Μπάμπα; Ο Γιώργος. Έβλεπες άνθρωπο με μπεζ βερμούδα, λευκό πουκάμισο Μπέρμπερι, άσπρη κάλτσα και σκαρπίνι στο κατακαλόκαιρο; Ήξερες με κλειστά μάτια ότι είναι ο Γιώργος. Τώρα ποιος;

Αφήστε, αφήστε είμαι σε απόγνωση. Από το πρωί στο μπαλκόνι μου, κυματίζει μια μαύρη μεσίστια σημαία και η μάνα μου η δόλια βαρέθηκε το μοιρολόι. “Δεν χάσαμε Γιώργο μάναααααααα. Μάλαμα χάσαμε…”, “Αχχχχχχ Γιώργο, Γιώργοοοοο” και κάτι τέτοια. Τώρα που συνήλθα από τα βαρβιτουρικά και τα σιρόπια, κατάφερα κάπως να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη, να συντάξω ένα κείμενο της προκοπής με συντακτικό υποφερτό, να μιλήσω για το γεγονός, γι’ αυτά που με πνίγουν. Να ξέρετε, θα μου πάρει καιρό να συνέλθω από το χτύπημα. Ήδη από χθες, μπαίνω και ξαναμπαίνω στη BlueArena και καταφέρνω να διαβάσω το θέμα μέχρι την λέξη “Παρελθόν”. Παρακάτω δεν αντέχω…

Εύχομαι μόνο, να βρει σύντομα δουλειά στου Πλεξούδα, ώστε να ξέρουμε τουλάχιστον, ότι το μεσήλικο παιδί με τα γυαλιά και το αστραφτερό χαμόγελο, δεν χάθηκε. Δεν χαντακώθηκε. Ότι έχει να δώσει κι άλλα αξιοπερίεργα…λάθη στον κόσμο των παραγόντων. Ότι το μέλλον του ως επίδοξος μεγαλογκαφέρ, είναι λαμπρό. Ότι τα κάμπριο και το φινετσάτο στυλ δεν αποκτήθηκαν άδικα και χωρίς κόπο. Είναι ανάγκη να καταλάβει ο κόσμος, το πόσο δύσκολο ειναι να κάνεις πάντα ένα μεγαλύτερο λάθος από το προηγούμενο.

Καλή τύχη Γιώργο. Εγώ τουλάχιστον δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Ο λατρευτός σου #Μιντιακλής!

(*Ακολουθεί μουσικό διάλειμμα με τραγούδι αφιέρωση. Με συγχωρείτε για τον Μαγειρίτσα, αλλά είναι το μόνο τραγούδι με αλληγορική σημασία)

Θα κλείσω εδώ το εισαγωγικό σημείωμα που αποτελεί φόρο τιμής στα έργα και τις ημέρες του Γιώργου στην ΠΑΕ. Εξάλλου, ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω, αφού άλλα δάκρυα δεν έχω. Τα έκλαψα όλα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Στέρεψα.

Είμαι όμως αναγκασμένος να συνεχίσω, γιατί το σημερινό κείμενο εμπεριέχει και τον σχολιάσμο μιας άλλης συνέντευξης ενός άλλου μεγάλου παράγοντα. Στο διάστημα που δεν είχαμε επαφή μου στείλατε πολλά κομμάτια δημοσιογραφικής αποθέωσης, όπως η δήλωση του Χύτρα ότι στον πρώτο αγώνα με την Ξάνθη χάσαμε 2-0 και όχι 1-0 γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με όλα όσα είδε 18.000 κόσμος στο Καυτανζόγλειο (θέμα για το οποίο με ενημέρωσε ο σύντροφος Σταύρος), καθώς επίσης και το σόου του Ούζου που βγάζοντας σήμερα τον Λεώνη, σύγκρινε την ομάδα βόλεϊ των Μεταλλείων Χαλκιδικής με τον Ηρακλή προ 10ετίας (όπως μου έγραψε ο σύντροφος Διονύσης). Από την άλλη πλευρά στον Αρένα ο δημοσιογράφος που στον ελεύθερό του χρόνο διδάσκει θρησκευτικά και το επίθετό του θυμίζει γνωστή μάρκα ζυμαρικών και τίτλο ελληνικής ταινίας με Μερκούρη και Φούντα, προσπαθούσε να πείσει τον Σαββίδωφ να μην πάρει την Βέροια, για θα χαλάσει το πρεστίζ του “κάνω διακοπές απ’ τον Γενάρη”. Αυτά όλα έχουν την σημασία τους, αλλά αναγκαστικά μένουν πίσω, μπροστά στον παράγοντα που γυρίζωντας τον χρόνο, σε κάθε του διάλογο απαντάει σε όλες τις ερωτήσεις κάπως έτσι:

-Είπαμε ότι σε λένε Σοφοκλή;

-Μμμμ με συγχωρείτε αλλά έχουν περάσει χρόνια από την βάφτισή μου και δεν θυμάμαι ακριβώς. Θα πρέπει να ρωτήσετε την επιτροπή της οικογενείας που οδηγήθηκε στην γέννησή μου και με έφερε στον κόσμο ώστε να μάθετε την ακριβή μου ονομασία.

-Μα υπάρχει πιστοποιητικό γεννήσεως.

-Υπάρχει ε; Ναι άλλα είχα 20 στη γυμναστική και αυτό από μόνο του είναι θετικό.

-Τι επάγγελμα κάνετε αλήθεια;

-Θα σας γελάσω. Όταν πρωτοξεκίνησα θυμόμουν ότι ήμουν λαμαρινάς σε συνεργείο αυτοκινήτων, αλλά δεν θυμάμαι καθόλου το όνομα του αφεντικού. Σκουμπρίδης, Κουράδας κάπως έτσι…

-Ότι είχατε καταστρέψει ένα αυτοκίνητο το θυμάστε;

-Αυτή η λεπτομέρεια που αναφέρετε μου διαφεύγει, αλλά ίσως ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό που προφανώς λόγω της παρέλευσης τόσων χρόνων είναι αδύνατο να θυμάμαι.

-Ναι αλλά αυτό συνέβη σε μια μάντρα με χιλιάδες άλλα μισοχαλασμένα αυτοκίνητα, γιατί επιλέξατε να διαλύσετε το συγκεκριμένο;

-Προφανώς προκλήθηκα και όταν με προκαλούν γίνομαι ταύρος σε μάντρα αυτοκινήτων.

-Ναι αλλά τότε κατηγορηθήκατε από τον κάτοχο, γιατί στο αυτοκίνητο έπρεπε να γίνουν μόνο κάποιες διορθώσεις, αλλά εσείς το σπάσατε εντελώς. Δεν μπορεί να μη θυμάστε τίποτα…

-Ναι ε; Έχει κολλήσει το μυαλό μου, δεν θυμάμαι τίποτα. Που είναι η μάνα μου;

-Τώρα είστε στο ΚΑΣ;

-Ναι μόνο με μετρητά δουλεύω.

-Όχι, είστε στο ειδικό αθλητικό δικαστήριο;

-Μπορεί…

-Δεν είστε σίγουρος;

-Κοιτάξτε, δεν σας ακούω καλά είμαι και σε αεροπλάνο τώρα καταλαβένετε.

-Έχω εδώ χιλιάδες ερωτήματα από φίλους του αυτοκινήτου που σπάσατε…

-Χαχαχα…Κυρίε μου πως τα λέτε, πως τα λέτε. Λοιπόν θα σας δώσω μια υπόσχεση. Μπορεί πέντε χρόνια να μην θυμάμαι τίποτα σχετικά με το περιστατικό, αλλά την επόμενη εβδομάδα θα θυμηθώ και θα απαντήσω σε όλα.

-Μα, πως θα γίνει αυτό;

-Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι, τι λέγαμε;

-Για το αυτοκίνητο που σπάσατε…

-Α ναι. Κοιτάξτε εγώ κάποτε ήμουν πρόεδρος στην Κηφισιά και ένα απόγευμα έσπασε το πόδι μου με οδοντικό νήμα. Από τότε υπάρχει μια θλίψη, αλλά που και που παίζω μπάλα. Ωστόσο το τρακτέρ μου δεν προχωρά με την ταχύτητα που θα ήθελα και απορροφητήρας στο σπίτι τραβάει τα καλώδια.

-Μα τι λέτε;

-Τι με ρωτήσατε;

Πάντως είναι περίεργο και το καταθέτω, που λίγες ημέρες πριν από ΔΥΟ κρίσιμα παιχνίδια του Ηρακλή σε πρωτάθλημα (με την ΑΕΚ) και κύπελλο (με την Ξάνθη) και την στιγμή που τα εισιτήρια φεύγουν με ταχύτατους ρυθμούς, τα ερτζιανά επιλέγουν να παίξουν ένα θέμα με τον Πιλάβιο, που είναι αλήθεια ότι κάθε φορά που ακούμε την αντιαισθητική του φωνή του, ανατριχιάζουμε. Ωστόσο, εάν αυτό συνέβαινε μια φορά, Ίσως και να μην του δίναμε σημασία. Αλλά δεν συνέβη μόνο μία. Συμβαίνει διαρκώς. Και δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον λόγο για τον οποίο συμβαίνει.

Από την στιγμή που ο Πιλάβιος δεν θυμάται εδώ και πέντε χρόνια τίποτα από όλα αυτά που έχουν συμβεί, σε τι χρησιμεύει άλλη μια συνέντευξη κατά την οποία το μόνο που επιβεβαιώνεται είναι η αμνησία του συγκεκριμένου παράγοντα; Ετούτος μπορεί να ξέχασε. Εμείς θυμόμαστε, αλλά σε εμάς δεν θα μιλήσει ποτέ. Άραγε για όλους τους υπόλοιπους, το τάιμινγκ είναι ενδεικτικό για μια τέτοια συνέντευξη ή μήπως ενοχλεί τελικά ότι ο Ηρακλής είναι μέσα σε δύο στόχους και έχουμε μέσα Απρίλη, ενώ οι ομάδες της αρεσκείας σας, κάνουν διακοπές απ’ τον Γενάρη;

Ας είναι. Απ’ ότι διαβάζω σύντομα θα υπάρξει ένα νέο δημοσιογραφικό εγχείρημα από τούτη εδώ την ιστοσελίδα, κάτι που θέλω να πιστεύω ότι θα πετύχει, γιατί γενικώς ο Ηρακλής το έχει ανάγκη. Και η ευθύνη των παιδιών είναι μεγάλη. Ωστόσο πρέπει να ξέρουν ότι από την πρώτη ημέρα μπαίνουν και αυτοί στην τσιμπίδα μου. Εδώ κάστανα δεν χαρίζουμε, ακόμα κι αν πρόκειται για τη μάνα μας.

Κλείνοντας το σημερινό αφηγηματικό αριστούργημα, θα δούμε τις αναφορές των πρωτοσέλιδων στον Ηρακλή, λίγα 24ωρα πριν την έναρξη των πλέι-οφ και το παιχνίδι κόντρα στην ΑΕΚ.

METROSPORT

met_2404_001_cmyk

ARENA PRESS

are_2404_001_cmyk

Αυτά τα ολίγα για σήμερα σύντροφοι…Καλή συνέχεια σε όλους Ηρακλάρες μου!

ΥΓ: Το σάουντρακ της σημερινής ημέρας…

ΥΓ1: Αν και είχαμε καιρό να τα πούμε, η συμμετοχή σας και τα κείμενά σας είναι πραγματικά συγκλονιστικά, ασταμάτητα και ανεξάντλητα. Χαίρομαι που έχουμε ξεκινήσει αυτή τη συνεργασία και σας ευχαριστώ.

ΥΓ2: Συνεχίστε να στέλνετε τα μηνύματά σας  στο γραμματοκιβώτιο του [email protected]