Για τα όμορφα του ποδοσφαίρου, κάνουν όλοι…

Καλησπέρα στις απανταχού γριές όλου του κόσμου…

Θέλω να πιστεύω ότι το Καυτανζόγλειο σας «γέμισε» όλους χθες. Όχι μόνο για την εμφάνιση που δεν σήκωσε καμιά αμφιβολία, όσο γι’ αυτά τα όμορφα που προηγήθηκαν με τις χαρούμενες ψυχούλες που γέμισαν το χορτάρι του γηπέδου πριν από την σέντρα. Έτσι την θέλω εγώ την ομάδα μου σύντροφοι. Και αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο Ηρακλής! Δίπλα σε όλους τους ανθρώπους, χωρίς διακρίσεις και χωρίς προκαταλήψεις, δίπλα σ’ αυτούς που θεωρούνται  κοινωνικά αποκλεισμένοι, δίπλα σε όλους όσους έχουν την ανάγκη να εκφραστούν μέσα από το άθλημα, αλλά και μέσα από την ιδέα του Ηρακλή. Απέναντι σε κάθε ρατσιστή, απέναντι σε κάθε μονοληθικό τύπο με μεσαιωνικές απόψεις, απέναντι σε οποιονδήποτε θέτει διαχωρισμούς φυλετικούς, αιματολογικούς, διανοητικούς.

Το έχω ξαναπεί, αλλά δεν μου κάνει κόπο να το φωνάζω κάθε τόσο. Το ποδόσφαιρο είναι ένα λαϊκό άθλημα και αποτελεί τρόπο έκφρασης εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Και αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει καμιά απόφαση υψηλών στελεχών του ποδοσφαίρου, παρά τις σημαντικές προσπάθειες που καταβάλουν ώστε να το μετατρέψουν σε ένα άθλημα για λίγους. Όπως έπεσαν σε τοίχο, όταν προσπάθησαν να διαλύσουν τον Ηρακλή, με φωτογραφικές αποφάσεις παρασκηνίου που ίσχυσαν για μία και μοναδική φορά, έτσι και σε όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν καμία τύχη και την καλύτερη απάντησή θα την παίρνουν πάντοτε από κινήσεις ανάλογες σαν αυτή που ζήσαμε χθες με τα παιδιά, με γεγονότα αλληλεγγύης όπως αυτό του Θεοδόση, με ενημέρωση γύρω από τον ρατσισμό (όπως συνέβη πριν από λίγες ημέρες) με μαθήματα ψυχικής δύναμης και αφοσίωσης στην ομάδα μας, όπως έκανε χθες ο Γιώργος Καραίσκος που απέδειξε ξανά, αυτό που λένε οι περισσότεροι ότι…»το ποδόσφαιρο είναι το δεύτερο πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας».

Σ’ αυτόν τον δρόμο, τον δύσκολο, οφείλουμε να βαδίσουμε, γιατί η αγωνιστική διάκριση είναι μόνο η μία πλευρά της ομάδας. Θεμιτοί οι τίτλοι, θεμιτές οι πρωτιές και οι νίκες, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Πίσω από μια ομάδα, υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Υπάρχει και το κοινωνικό πρόσωπο. Κι αυτό το πρόσωπο είναι που δεν θα καταλάβει ποτέ, κανένας πολιτικός, κανένας υφυπουργός, καμιά απαγόρευση, κανένας νόμος, κανένα ιδιώνυμο, κανένας μπάτσος. Για όλους τους προηγούμενους, ο οπαδός θα είναι πάντα το «αγκάθι» στο ποδόσφαιρο, ο ταραξίας, ο προβληματικός, ο κοινωνικά αποκλεισμένος που δεν έχει πάρει τα κατάλληλα ερεθίσματα από το σπίτι, που δεν ενημερώθηκε σωστά από το σχολείο γιατί είχε το μυαλό του στην παραβατικότητα, ο έτσι, ο αλλιώς. Έτσι λειτουργούν οι χαρτογιακάδες της πολιτικής. Που καιρός να «ψαχτούν» και να μάθουν κάτι περισσότερο για το θέμα. Που καιρός να ανακαλύψουν τι είναι αυτό που πραγματικά καταστρέφει το άθλημα; Μπα όχι, καμία διάθεση. Μένουν στη θεωρία του 1845 και μ’ αυτή πορεύονται τόσα και τόσα χρόνια. Δεξιοί, Κεντρώοι και εσχάτως Αριστεριστές δεν παρέκκλιναν ούτε εκατοστό από τα στερεότυπα και τις απόψεις των προκατόχων τους. Δεν θέλησαν ούτε καν να ξεχωρίσουν από την αγέλη. Να προτείνουν κάτι διαφορετικό, κάτι ρηξικέλευθο, κατί που θα καταμερίζει τις ευθύνες στους πραγματικούς ενόχους. Σ’ αυτούς που προσπάθησαν να γίνουν κατεστημένο, σ’ αυτούς που έγιναν κατεστημένο και σ’ αυτούς που θα προσπαθήσουν να ξαναγίνουν κατεστημένο.

Γιατί στα γραφεία έτσι παίζεται η μπάλα. Μην νομίζετε ότι αυτοί που κρατούν τις τύχες του ποδοσφαίρου έχουν καμιά έννοια για το πως θα γίνει καθαρό το ποδόσφαιρο. Μπαααα. Στις μπάλες τους. Αυτό που τους νοιάζει πρωτίστως είναι ποιοι θα πάρουν τα σκήπτρα, ποιοι θα έχουν τα κόζια και ποιος τελικά από τους μεγαλοπαράγοντες, ποιος από όλους αυτούς τους δυνάστες ολόκληρης της χώρας, με τη δύναμη που του δίνου φράγκα, θα στρογγυλοκαθίσει στην μεγάλη καρέκλα αυτής που τα τελευταία χρόνια ονομάζουμε «παράγκα» ή κατεστημένο ή διαφθορά. Και το γαϊτανάκι θα συνεχιστεί με τους «κακούς» οπαδούς να φταίνε πάντα για όλα, άποψη που δίνει μια πολύ ωραία λαβή για μέτρα τινγκαρισμένων μπατσοκρατούμενων γηπέδων.

Και φυσικά μέσα σ’ αυτό το γαϊτανάκι, θα βρίσκεται και πάλι μια σημαντική μερίδα δημοσιογράφων – ραδιοφωνικών παραγωγών – τηλεκριτικών των πάντων – αργόσχολων που έτυχε να πιάσουν μικρόφωνο. Αυτοί, που μπρος στον παρά δεν διστάζουν να καλλιεργήσουν κόντρες, να προκαλέσουν, να ξεσηκώσουν τα πλήθη. Όλως τυχαίως, είναι πάντα οι ίδιοι που μετά από επεισόδια θα πετάξουν την κλασσική κλισέ μαλακία του στυλ…»τι κι αν ζούμε στο 2015″, «αυτά δεν γίνονται στο εξωτερικό», «όσο υπάρχουν οπαδοί το ποδόσφαιρο θα εξουσιάζεται από τους κάφρους» για να πουν φυσικά αργότερα πως κάτι είπαν, πως αυτοί το θέμα το ‘χουν, πως αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα και όταν είναι να καυτηριάσουν, καυτηριάζουν. Δεν θα παραδεχθούν φυσικά ποτέ ότι αποτελούν σημαντικό μέρος του προβλήματος και θα ρίξουν το ανάθεμα χωρίς να προτείνουν λύση ούτε για δείγμα. Έχουμε μπόλικους τέτοιους στον μικρόκοσμο της Θεσσαλονίκης που ζούμε, γι’ αυτό και σε πολλά θέματα, τούτη η πόλη είναι 350 χρόνια πίσω. Ο δεύτερος λόγος είναι ο Άνθιμος, αλλά αυτός λογίζεται στα κοινωνικά προβλήματα.

Για παράδειγμα, πάρτε αυτό που έγινε στο Καυτανζόγλειο χθες, πριν από την σέντρα. Μια πράξη που εμένα με σήκωσε από την θέση μου, ώστε να χειροκροτήσω αυτά τα παιδιά για την δύναμη ψυχής που έχουν, να χαμογελάσω με την χαρά τους, να θαυμάσω τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν ένα παιχνίδι ή το ίδιο το ποδόσφαιρο. Κι όμως. Ποιο πρωτοσέλιδο στάθηκε σήμερα στο γεγονός; Βρείτε μου μία εφημερίδα να μιλάει για την δύναμη του ποδοσφαίρου, για το άλλο πρόσωπο του. Γι’ αυτό που στέκεται δίπλα στον συνάνθρωπο που «χαρίζει» χαμόγελα. Βρείτε μου μια αναφορά σ’ αυτό το παλληκάρι, τον Θεοδόση που μετά από μήνες σηκώθηκε από το αναπηρικό αμαξίδιο και με την βοήθεια του μπαστουνιού του, ήρθε στο Καυτανζόγλειο για να πανηγυρίσει ξανά, όπως έκανε, πριν παρουσιαστεί το σημαντικό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε με τόσο θάρρος. Θα σας δώσω εγώ την απάντηση. Κανένα πρωτοσέλιδο δεν ασχολήθηκε.

Και εδώ που τα λέμε γιατί να ασχοληθούν ρε συντρόφια; Επειδή το θέμα είναι διαφορετικό; Αίμα χύθηκε; Πλακώθηκε κανένας; Ο διαιτητής τελείωσε το παιχνίδι με ακέραια την σωματική του ακεραιότητα; Οι οπαδοί συγκρούστηκαν με τους μπάτσους; Καπνογόνο έπεσε; Όχι; Ε, θα βάλουμε το σκορ και από εδώ παν κι άλλοι. Αυτός είναι ο μέσος όρος σκέψης ενός αθλητικού συντάκτη (όχι όλων). Καμία πρωτοτυπία. Κανένα διαφορετικό θέμα. Καμιά ανάδειξη πράξης αφιερωμένης στο μεγαλείο της ψυχής. Γι’ αυτό και έφτασαν εδώ που έφτασαν. Στο σημείο της απαξίωσης και της μείωσης πωλήσεων σε βαθμό που τα έσοδα δεν φτάνουν πλέον ούτε για ζήτω. Γεγονός που έχει ως προέκταση την απόφαση των περισσοτέρων εργοδοτών, να αφήνουν τους εργαζόμενους απλήρωτους πέντε κι έξι μήνες, συμβάλλοντας με τον δικό τους τρόπο, τα μέγιστα στον εργασιακό μεσαίωνα που ζούμε.

Η απάντηση και το δώρο του Μιντιακλή λοιπόν στους εφημεριδάρχες, είναι αυτή η φωτογραφία του Γιάννη Μωυσιάδη. Όταν μπορέσουν να αντιληφθούν το μεγαλείο της, ίσως αυτός ο κόσμος κάποτε να αλλάξει.

11047939_793757140713057_1701275247440053472_n-665x363

Αλλάζουμε θέμα και συνεχίζουμε με ένα μήνυμα που μου έστειλε φίλος αναγνώστης Σταύρος, στο γραμματοκιβώτιο του [email protected] Μου λέει λοιπόν: «Πρέπει να αναγνωρίσεις την βελτίωση του «Κάνω διακοπές απ’ τον Γενάρη», διότι έφαγε μόλις τρία τεμάχια αντί του συνηθισμένου τετράμπαλου. Στον αθλητισμό, πρέπει να τα αναγνωρίζουμε αυτά». Φυσικά και πρέπει να τα αναγνωρίζουμε σύντροφε Σταύρο, όμως εδώ και λίγες ημέρες έχω αλλάξει προσωνύμιο στους κατοίκους της Κλεάνθους από «Κάνω διακοπές τον Γενάρη» για το οποίο δικαιώθηκα πανηγυρικά, σε «4-3-3» ή «4-4-2″. Στην Κομοτηνή λοιπόν, ο Γου Χου που αντικαθιστά συνήθως τον προπονητή που αναλαμβάνει το καλοκαίρι προτίμησε το πρώτο, προφανώς για να μην αλλάξει με τη μία τις ισορροπίες που είχε δημιουργήσει ο Άγγελος σε συνεργασία με την…Παναγία. Τι πράγμα κι αυτό ε; Έτσι όπως το πάνε αυτοί, τα καλοκαίρια θα αναζητούν προπονητή για να καθίσει στον πάγκο μέχρι τον Μάρτη. Αφού μετά, αναλαμβάνει πάντα ο Γου Χου, ο οποίος συνήθως παίρνει ένα καράβι διαλυμένο και αφήνει μια σανίδα ως ανάμνηση.

Έστω κι έτσι όμως και παρά τα χάλια, τα πρωτοσέλιδα παραμένουν πιστά στην παράδοση και για 15η συνεχόμενη αγωνιστική αναζητούν τα αίτια της κατάρρευσης. Θεωρώ ως #Μιντιακλής δεδομένο ότι μέχρι το τέλος της σεζόν θα βρουν την λύση, ώστε μόλις ξεκινήσει η προετοιμασία του καλοκαιριού να ξαναματαέχουμε και τις πατροπαράδοτες δηλώσεις για…»κατάκτηση του πρωταθλήματος», «την διάκριση ενός τίτλου» και άλλες τέτοιες παπαριές που διαρκούν μέχρι της Αλκυονίδες ημέρες. Κανονίστε την πορεία σας, είμαι προληπτικός με κάτι τέτοια.

Κλείνοντας το σημερινό κείμενο και πριν από την παρουσίαση των σημερινών πρωτοσέλιδων θα ήταν παράλειψη να μην σταθούμε σ’ αυτό που γράφει στο πρωτοσέλιδό της εφημερίδας «Goal». Ας το δούμε…

goal

Γράφει λοιπόν η εφημερίδα στον υπότιτλο της: «Αυτοκτόνησαν οι «βυσσινί» (ήττα 1-0 από την Καρδίτσα) και όπως και πέρσι δεν μπήκαν στα πλέι-οφ». Εδώ η εφημερίδα, μας χαρίζει μια αποκλειστικότητα, καθώς το γεγονός ότι η Λάρισα πέρσι έπαιζε στην Γ΄Εθνική και όχι στην Football League, ουδόλος φαίνεται να απασχολεί  τους υπεύθυνους καθώς σημασία έχει τελικά ότι και φέτος δεν παίζει πλέι-οφ ασχέτως αν πέρσι εκεί που έπαιζε δεν είχε πλέι-οφ! Λεφτομέρειες…

Εν’ πάση περιπτώσει προσπερνάμε αυτό το αξιοσημείωτο και συνεχίζουμε με τα σημερινά πρωτοσέλιδα και τον χώρο που αφιέρωσαν στον Ηρακλή, με την υποσημείωση ότι η Arena Press χάρισε σήμερα το πρωτοσέλιδό της στην ομάδα και αυτό εμείς το επικροτούμε. Πάμε να τα δούμε όλα μαζί.

ARENA PRESS
arenapress

METROSPORT
metrosport

ΣΠΟΡ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ

sporttouvorra

SPORTDAY

sportday

Αυτά τα ολίγα για σήμερα σύντροφοι. Τα λέμε και πάλι αύριο, ενώ μην ξεχνάτε: Επικοινωνούμε στο γραμματοκιβώτιο του [email protected]

Καλή συνέχεια Ηρακλάρες μου…

ΥΓ: Το σάουντρακ της σημερινής ημέρας…